HerbateoPij herbatę razem z nami

Choć pochodzenie herbaty nieodłącznie kojarzy nam się z Chinami to Japonia również wnosi swój wkład w produkcję tego zacnego napoju. Jednym z popularnych gatunków zielonej herbaty jest Bancha o dużych, twardych liściach, których czas zbioru przypada zaraz po zbiorach liści do produkcji herbat z gatunku sencha. Bancha to herbata wyjątkowo łagodna ze względu na małą zawartość kofeiny, jest więc zupełnie nieszkodliwa dla małych dzieci czy osób chorych. Sposób zaparzania Bancha nie jest skomplikowany, należy tylko pamiętać o temperaturze wody, która powinna oscylować w granicy sześćdziesięciu stopni. Za najwyższej klasy herbatę japońską uznaje się zieloną herbatę Japan Gyokuro Fudżijama. Charakteryzuje się ona rzadkimi wśród herbat igiełkowymi listeczkami, które w okresie dojrzewania gromadzą w sobie duże ilości chlorofilu, przez co uzyskują później piękną, wyraźną ciemnozieloną barwę. Japan Gyokuro Fudżijama zawiera nieduże ilości teiny dzięki czemu napar przyjmuje delikatny, słodki smak. Właściwości oczyszczające tej zielonej herbaty wspomagają trawienie, dlatego wskazane jest picie jej po posiłkach.

Zaskakujące bogactwo chińskich herbat prezentuje nam dwa szczególne rodzaje zielonej herbaty: Yunnan Green i Matcha. Ich właściwości i smaki różnią się znacząco, ale to właśnie czyni je tak wyjątkowymi! Aromatyczna Yunnan Green słynie z ponad siedemnastowiecznej tradycyjnej produkcji, zapoczątkowanej w prowincji Yunnan. Jej liście charakteryzują się regularnym kształtem, są jedynie lekko poddawane obróbce podczas produkcji. To zupełnie odwrotnie niż w przypadku drugiej z herbat Matcha, która doprowadzana zostaje do formy proszku i to właśnie pod taką postacią jest nam znana. Zanim jednak herbata znajdzie się w sklepie czeka ją długa droga. Swoją herbacianą historię zaczynając od ziarenka po drzewo, aż do czasu zbioru liści Matcha, które dojrzewają w zupełnym cieniu. Na uwagę zasługuje specyficzny sposób parzenia herbaty Matcha. Przygotowanie naparu zaczynamy od wsypania połowy łyżeczki sproszkowanych liści do naczynia, które następnie rozgniatamy bambusową pałeczką dodając osiem łyżeczek przegotowanej wody o temperaturze osiemdziesięciu pięciu stopni. Po dokładnym zaparzeniu wywar uzyskuje delikatną barwę jaspisu i nieco gorzki herbaciany smak.

Japan Green Tea Tamaryokucha, Genmaicha oraz Japan Kokeicha to kolejne trzy gatunki herbaty zielonej, pochodzącej z Japonii i tam produkowanej. Pierwsza z nich jest szczególną odmianą, określaną jako jedna z najznamienitszych herbat wytwarzanych w Japonii. Po zaparzeniu uzyskuje jasnozieloną barwę, uzyskiwaną z ciemnozielonych, podłużnych liści. Smak jej jest delikatny o lekkim posmaku słodyczy. Genmaicha to druga chluba Japonii. Należy do gatunku herbat bancha, jej skład wzbogacony został jednak o dodatek palonego ryżu i ziarna sezamowego, co daje jej bardzo oryginalny, nieco pikantny smak. Jest prosta i szybka do przygotowania, Genmaicha parzy się zaledwie minutę, działa orzeźwiająco i dobrze komponuje się z lekkimi posiłkami. Trzecią odmianą zielonej herbaty z Japonii jest Japan Kokeicha. Wysokogatunkowa, aromatyczna, sporządzana jest z dokładnie sprasowanych a następnie sproszkowanych liści i ryżu. Już po dwóch minutach parzenia, uzyskać możemy łagodną, żółto zieloną substancję o atrakcyjnym, słodkim zapachu, kuszącym nozdrza. Kokaicha znana jest z dużej zawartości teiny przez co jest działanie ma charakter pobudzający.

Poza ogólnym podziałem herbat na czerwone, czarne, żółte, białe i zielone, herbaty sklasyfikować możemy także pod względem ich drobnych podobieństw smakowych, wyróżnilibyśmy zatem gorzkie, owocowe, czy słodkie. Kwiatowy aromat jaśminu łączy dwie z zielonych herbat: Jasmine Silvery Strawberry Flower oraz Herbata zielona z kwiatami jaśminu. Choć nieco podobne są ich nazwy i oparte są na nieco podobnym smaku, znacznie różnią się specyfiką produkcji. Jasmine Silvery Strawberry Flower to prawdziwy majstersztyk w świecie herbat. Jej produkcja zajmuje szczególnie dużo czasu i cierpliwości już prz zbiorach, komponowana jest bowiem tylko z najwyższej klasy listeczków oraz tak zwanych tips ? koniuszków liści. Największe przedsięwzięcie rozpoczyna się jednak dopiero po zbiorach! Starannie dobrane listki dobierane są w małe garstki i formowane na kształt truskawek, kolejnym krokiem jest przyozdobienie tak powstałych owoców kwiatem amarantusa. Tak przyrządzona herbata trafia do sklepu, gdzie na sztuki kupować można aromatyczne truskawki, które podczas parzenia po trzech minutach pęcznieją wydzielając cudowny świeży, intensywny zapach. Herbata zielona z kwiatami jaśminu nie wymaga aż tylu poświęceń i pracy, jest jednak równie aromatyczna, kusząc lekkim posmakiem kwiatu.

Tez na temat właściwości zielonej herbaty powstało z biegiem czasu niemal tak dużo jak jej odmian. Mówi się o jej pozytywnym wpływie na układ trawienny, poprawę samopoczucia czy szybsze spalanie tkanki tłuszczowej. Wiele naukowców i badaczy głosi jednak dużo odważniejsze poglądy, jakoby herbata stymulować miała pracę serca, powstrzymywać choroby związane z układem nerwowym takie jak np. Parkinson czy pomagać w leczeniu nowotworów i stwardnienia rozsianego! Choć zwolenników tych teorii jest wielu, wciąż brak wystarczających przesłanek, by ostatecznie udowodnić ich słuszność. Nie ma skutku bez przyczyny – jak niegdyś mawiała moja nauczycielka. Można by więc założyć, że przyczyną powstania tych hipotez były osobiste doświadczenia bądź nieudokumentowane badania, przeprowadzone nad leczniczymi właściwościami zielonej herbaty. Któż to rozsądzi? Eksperymenty i dochodzenia wciąż jednak trwają, a naukowcy nie dają za wygraną. Pewien dietetyk z Nowego Jorku stwierdził, że zielona herbata zwiększa poziom noradrenaliny, przyspieszającej przemianę materii, dlatego może stanowić genialny środek odchudzający. Podobnego zdania jest Nicholas Perricone, który założył, że zastępując spożycie kawy zieloną herbatą możliwa jest utrata do 4,5 kg w ciągu zaledwie sześciu tygodni. Japońscy naukowcy starają się zaś udowodnić, że wypicie pięciu filiżanek zielonej herbaty dziennie, zagwarantuje spalenie od 7 do 80 kcal. Niezależnie od naszej chęci znalezienia złotego środka na odchudzanie, należy z dystansem podchodzić do nie udowodnionych naukowo teorii, które mogą nam poważnie zaszkodzić! Pamiętajmy, że nie opłaca się ryzykować – nasze zdrowie jest najważniejsze.

Czy ktoś pomyślałby kiedyś, że zielona herbata może mieć coś wspólnego z reumatyzmem?! Otóż tak! Następującą zależność tłumaczy studium naukowe opublikowane w ?Proceedings of the National Academy of Sciences?. Wykazuje ono jakoby działanie pewnych przeciwutleniaczy zawartych w zielonej herbacie mogło złagodzić w znacznym stopniu objawy artretyzmu reumatologicznego, bądź też całkowicie zapobiegać temu schorzeniu. W celu udowodnienia tej tezy naukowcy poddali badaniom pewną grupę myszy, którym wstrzyknięty został kolagen wywołujący chorobę, następnie poddali zwierzęta kuracji zieloną herbatą. Okazało się, że u myszy, którym podawane były polifenole zawarte w herbacie artretyzm rozwinął się jedynie w 44%, podczas gdy w grupie osobników nie chronionych ekstraktem z zielonej herbaty choroba zawładnęła 94% grupy. Nie wiadomo jeszcze na pewno, czy zielona herbata równie skuteczna jest w przypadku zachorowań wśród ludzi, badania przeprowadzone przez naukowców są jednak obiecującą teorią, z którą wiązać można dużo nadziei, włączając zielona herbatę do naszego codziennego jadłospisu.

Parzenie herbaty to nie tylko zagotowanie wody w czajniku i zalanie nią torebki ekspresowej. Aby uzyskać doskonały aromatyczny smak herbaty warto zapoznać się ze specyficznymi dla każdego rodzaju instrukcjami jej parzenia. Nie jest to wszystko tak skomplikowane i najeżone sztywnymi regułami jak w tradycyjnym japońskim ceremoniale parzenia herbaty, trzeba jednak wiedzieć o paru ważnych szczegółach. Przede wszystkim przegotowana woda na zieloną herbatę powinna mieć od 60 do 90 stopni. Ciekawe jest to, że po pierwszym parzeniu liście zielonej herbaty użyteczne są jeszcze dwukrotnie, a za każdym razem uzyskuje się inne jej właściwości. Parząc zieloną herbatę po raz pierwszy dostajemy napój o działaniu pobudzającym, za drugim i trzecim razem jej działanie osłabia się i zachowując wciąż cenne składniki, działa uspokajająco i kojąco na nasz organizm. Najskuteczniejsza jest herbata zielona bez dodatku cukru czy słodziku, gdy już przyzwyczaimy się do jej nieco gorzkiego smaku, przywykniemy z czasem i do paru szklaneczek dziennie. Pijąc często zieloną herbatę należy jednak pamiętać o uzupełnianiu wody w organiźmie, która niwelowana jest przez zawartą w herbacie kofeinę.

Ciekawostką, która z pewnością zainteresuje wielu z Was jest kolejna wspaniała właściwość zielonej herbaty. Otóż zielona herbata, wspomaga procesy trawienne, dzięki czemu wspomaga odchudzanie! Nie jest to sugestywna opinia kilku osób, a udowodniony specjalistycznymi badaniami fakt! Na podstawie ekspertyz Amerykańskiego Dziennika Klinicznego Żywienia opublikowano studium naukowe, potwierdzające wpływ zielonej herbaty na obniżenie poziomu złego cholesterolu w organizmie. Według analiz i badań, którym poddała się grupa ludzi, twierdzi się, że dzienne spożycie 375 mg ekstraktu z zielonej herbaty przez okres trzech miesięcy zmniejsza ilość tkanki tłuszczowej w organizmie. Ludzie poddani badaniu, stosując się do spożywania zielonej herbaty przez określony okres czasu pozbyli się 16,4% złego cholesterolu a ilość całkowitego cholesterolu w organizmie zmalała o 11,3%. Zielona herbata wspomaga znacznie nasz żołądek, przyczyniając się do utleniania tłuszczów ze względu na swoje właściwości termogeniczne. Najważniejsze jednak, że oprócz wspomagania odchudzania, zielona herbata pomaga utrzymać wymarzoną sylwetkę przez długi czas ? bez efektu jo-jo!

Najpopularniejszym rodzajem herbat świata jest czarna herbata. Wyróżnić można aż dwadzieścia jej garunków: Assam Leaf (liściasta), Assam Broken (łamana), Ceylon Dimbula, Ceylon Nuwara Eliya, Darjeeling First Flush, Darjeeling Inbetween, Darjeeling Second Flush, Earl Grey, English Breakfast, Golden Nepal,  Irish Breakfast, Keemun, Kenya GFOP-1 Marinyn, Kenya GFOP-1 Milima, Mu Dan, Nilgri, Rosyjska herbata liściasta, Tea Flower, Terry Lapsang Souchong, Yunnan. Każdy sklep z herbatą posiada ten bogaty asortyment różnorodnych smaków i aromatów, sprzedawcy przybliżyć zaś mogą pokrótce ich historię, bądź po prostu walory smakowe. Najpospolitszą z czarnych herbat jest Earl Gey, łatwa do nabycia i przyrządzenia. Tak naprawdę nie trzeba być koneserem ani szczególnym znawcą herbat, by dobrze się bawić, każda nowa koncepcja parzenia herbaty jest przecież dla jej twórcy wartościowa i stanowi jego odrębny kanon idealnego smaku. Także nie bójcie się eksperymentować! W herbacie fascynujące jest to, że jej smak, pomimo cech charakterystycznych, zawsze będzie indywidualnie wyróżniał się jakimś niepowtarzalnym szczegółem, zależnym od specyfiki przyrządzenia herbaty, firmy i sposobów produkcji.

Znałam kiedyś grupkę dzieci, które myślały, że jajka pochodzą z biedronki. Po krótkiej dydaktycznej opowieści o rzeczywistym pochodzeniu jajek maluchy przez miesiąc nie jadły jajecznicy. Herbata także nie rośnie na sklepowych półkach, a jej historia jest równie zaskakująca. Otóż zanim herbata znalazła się zapakowana w znane nam dobrze torebki ekspresowe musiała przejść wiele różnych etapów przygotowawczych. Niegdyś w Chinach czarna herbata była bardzo trudna do zdobycia i przyrządzenia. Po mozolnym czasie uprawy i pielęgnacji drzewek herbacianych, zebrane wcześniej liście zostawały prasowane wraz z ziemią i korzeniami w twarde, wysuszone cegły. W takiej formie trafiała do chińskiego domu, gdzie chińska gospodyni musiała taką herbacianą cegłę rozbić małym chińskim młoteczkiem. Następnie mniejsze kawałki sprasowanej czarnej herbaty wrzucała do wrzącej wody i czekała aż napój się zaparzy. Następnie następowało przesączanie płynu w celu pozbycia się niepożądanych liści, ziemi i korzeni. Cały proces przygotowania herbaty trwał na tyle długo, że był w stanie zniecierpliwić nawet najspokojniejszego chińskiego męża chińskiej gospodyni. Dlatego pojawiały się coraz to nowe idee i sposoby przyrządzania herbaty od proszkowania herbacianych cegieł i przecierania herbaty do postaci proszku, poprzez parzenie całych wysuszonych liści herbaty aż do dzisiejszej formy herbacianej torebki ekspresowej.